Column 'De Venus van Vermeer'

Elke dag kijk ik haar in de ogen. Haar blik is magisch. Magnetisch. Meeslepend.

Het zijn niet alleen de diepdonkere ogen en de rode, halfgeopende lippen van deze mooie vrouw die deze magie uitstralen. Het is ook de witte parel in haar linkeroor. Die licht op, fonkelt en lijkt wel het derde oog van deze beeldschone vrouw. De parel en haar blik zijn haar geheim. Wat ziet ze?

Haar blik, haar rode lippen, de parel en haar blauwe voorhoofdsband maken haar tot wat ze is. Ze is de Venus van Vermeer.

Het portret van ‘Het meisje met de parel’ hangt op een uitgelezen plek in mijn kantoor, zodat ik haar altijd in de ogen kan kijken, ook nu terwijl ik deze zinnen schrijf. Het is helaas niet het origineel, maar slechts een kopie. Het echte meesterwerk van Johannes Vermeer (1632-1675), die deze vrouw zo erotisch op het doek tevoorschijn toverde, hoort thuis in het Haagse Museum Mauritshuis. Het is daar te bewonderen, tenzij het weer eens op wereldreis is, zoals nu naar Japan en de VS.

Nu is ze dus weer weg, de Venus van Vermeer. Iedere Hagenaar die haar kent en van haar houdt, verlangt naar haar – verlangt naar ‘Het meisje met de parel’, dat Vermeer in 1665 vereeuwigde.

Meisje of Mona Lisa?

Aangezien wij Hagenaars niet zonder haar kunnen, doet het kunstenaarsgilde ‘Vrienden van de Hofvijver’ ons een groot plezier met een geniale actie: het gilde roept op om hedendaagse variaties van ‘Het Meisje van Vermeer’ op het doek vast te leggen. De eerste schetsen zijn al op Facebook te zien. Het ‘Meisje’ met baseballpet en de parel als neuspiercing. Of als femme fatale met een donkere streng haar over haar gezicht. Alle variaties op Vermeers magische ‘Meisje’ zullen vervolgens in de Boekenweek (14-24 maart) in de Haagse Centrale Bibliotheek te zien zijn. Als ik de keus had tussen Mona Lisa en het ‘Meisje’, dan was het niet moeilijk om te beslissen. Ik kijk haar net weer in de ogen; haar parel fonkelt. Geniaal, meneer Vermeer!