Grotestedenbeleid

Het Grotestedenbeleid is in 1995 begonnen op initiatief van de 4 grote steden: Den Haag, Utrecht, Rotterdam en Amsterdam. Deze 4 steden hadden behoefte aan extra beleid en geld omdat zij kampten met een opeenstapeling van problemen die met elkaar samenhingen.

Voorbeelden hiervan zijn:

• het hoge percentage werkloosheid
• verouderde woningen
• problemen op het gebied van integratie
• relatief veel voortijdig schoolverlaters.

Deze problemen in de stad moesten in samenhang worden aangepakt met speciaal beleid voor deze 4 steden. In 10 jaar Grotestedenbeleid (GSB) is er veel veranderd aan de invulling en uitvoering van het beleid. Het GSB is uitgegroeid van beleid voor 4 grote steden (G4) naar in totaal 31 grote steden. Het GSB is niet meer ‘extra beleid’ maar het is steeds meer een onderdeel van het gemeentelijke beleid geworden. Ook is de rol van het rijk in de loop der jaren veranderd. In de 3e periode van het GSB (2005 – 2010) hebben de steden meer vrijheid gekregen om hun eigen prioriteiten in het beleid te stellen.

Het ministerie van Wonen, Wijken en Integratie (WWI) is verantwoordelijk voor het Grotestedenbeleid. Minister Van der Laan is dus de portefeuillehouder van het GSB. Het ministerie maakt het beleidskader voor het GSB waarin de doelstellingen staan uitgewerkt met de hoeveelheid geld die het rijk daarvoor beschikbaar stelt.

U kunt hier antwoorden lezen op de volgende vragen:

• Wat zijn de Doelstellingen van het GSB?
• Grotestedenbeleid: hoe werkt het?
• Welke Prestatieafspraken zijn er gemaakt?
• Wat is De Daadkracht van Den Haag?