Ik ben Willy en dit is mijn verhaal
Iedereen in Den Haag is anders, maar moet zichzelf kunnen zijn en mee kunnen doen. Zonder vooroordelen en uitsluiting.
Door verhalen van inwoners te delen, kan iedereen zien hoe verschillend zij van elkaar zijn. Hun verhalen laten ook zien wat hen met elkaar verbindt. Dat is de kracht van een inclusieve stad. Een inclusieve stad is een stad waarin iedereen erbij hoort en mee kan doen.
Het was oneerlijk, maar ik ben niet verzuurd
Ik ben hier geboren, maar niet opgegroeid. Mijn roots liggen in de Dominicaanse Republiek en Curaçao, waar ik ook opgroeide. Spaans is daarom mijn eerste taal. In Curaçao volgde ik na de middelbare school mijn opleiding in zorg en welzijn. Toen ik die afrondde, voelde ik dat ik verder wilde. De mogelijkheden op Curaçao waren beperkt, dus mijn blik ging naar Nederland. Ik wilde graag verder in sport en koos een opleiding in Rotterdam.
Ik had een online kennismakingsgesprek met een docent van de opleiding, niet wetende dat ik nog veel met deze man te maken zou hebben. Hij was ongeduldig en kortaf. Hij vond het irritant dat mijn Nederlands nog niet zo goed was. ‘Dit gaat echt niet werken,’ zei hij en vroeg een collega om het gesprek over te nemen. Die collega, die Spaans sprak, benadrukte dat ik eerst beter Nederlands moest leren. Ik vond het niet zo erg dat ze nog niet geloofden dat ik best wel wat kon, maar ik dacht wel ‘ik zal laten zien dat ik beter ben dan jullie hadden verwacht’.
Ik had 2 maanden om mijn Nederlands te verbeteren voordat ik naar Nederland kwam. Die zomer nam ik een baantje als bezorger, zodat ik meer contact had met mensen om de taal te oefenen.
Toen ik begon aan de opleiding in Rotterdam, hoorde ik opeens dat ik op niveau 3 moest starten, terwijl ik al niveau 4 had afgerond. Ik dacht dat het aan mijn taal lag en accepteerde het maar. Ik zou bewijzen dat ik na een jaar kon doorstromen. Mijn cijfers waren goed, maar doorstromen mocht ik niet. Langzaam begon ik te begrijpen dat het niet alleen om taal ging.
Na mijn 2e jaar in de opleiding kreeg ik steeds meer last van een ouder blessure. Op mijn achttiende had ik mijn enkel verzwikt en banden gescheurd. In het begin leek het mee te vallen, maar door het intensieve sporten werd de pijn steeds erger. Sommige fysieke toetsen waren voor mij daarom niet meer haalbaar. Een klasgenoot die ook een blessure had, mocht opdrachten thuis doen. Dus ik vroeg of ik dat ook mocht. Ik mocht dat niet van mijn docent. Ik had officiële verklaringen van artsen en een podoloog, maar die werden genegeerd. Ik moest alle fysieke opdrachten doen, ongeacht de pijn. Steeds meer merkte ik dat deze docent altijd iets vond om op af te straffen. Te lang naar het toilet gaan, was al een reden om de les uitgestuurd te worden. Deze docent was diezelfde ongeduldige man die ik sprak bij mijn kennismakingsgesprek.
Als ik uit het raam keek, zag ik alleen mensen van kleur die de klas uit waren gestuurd. Raar, hè? Ik begon een patroon te zien. In mijn laatste jaar moest ik examen doen in evenementorganisatie en lesgeven. Mijn examinator was opnieuw deze docent. Al mijn onderdelen waren onvoldoende, maar een klasgenoot met wie ik samen had gewerkt, slaagde wel. We hadden precies hetzelfde ingeleverd, alleen was zij niet van kleur en ik wel. Ik ging naar mijn mentor om steun te vragen. Mijn mentor wilde niet ingrijpen en zei dat ik maar moest herkansen, nog een jaar erbij. Dat moment besloot dat ik er klaar mee was. Ik besloot te stoppen.
Nu volg ik een online opleiding naast mijn werk in Den Haag. Ik werk in de sport, in een hogere functie die ik niet zou hebben gehaald met dat ene diploma van die sportopleiding.
Het was oneerlijk, maar ik ben niet verzuurd. Nu ben ik trots en denk ik ‘Zie je wel? Ik ben beter dan jullie hadden verwacht.’
Bekijk de kunstinstallatie van Mickey over het verhaal van Willy
Mickey Yang
Mickey is beeldend kunstenaar en maakte een werk bij het verhaal van Willy. Ze vertelt hierover in de video. Met een speelse knipoog nodigt Mickey je in haar werk uit om de manier waarop we naar dingen kijken te veranderen.
Zie ook: Allemaal anders, iedereen Haags