Ik ben Núria en dit is mijn verhaal
Iedereen in Den Haag is anders, maar moet zichzelf kunnen zijn en mee kunnen doen. Zonder vooroordelen en uitsluiting.
Door verhalen van inwoners te delen, kan iedereen zien hoe verschillend zij van elkaar zijn. Hun verhalen laten ook zien wat hen met elkaar verbindt. Dat is de kracht van een inclusieve stad. Een inclusieve stad is een stad waarin iedereen erbij hoort en mee kan doen.
Ik ben Núria en ik kan prima zelf bepalen wat ik wel en niet aankan en vallen en opstaan hoort daarbij
Ik ben 22 jaar en woon met mijn ouders en zusje in Den Haag. Mijn moeder is kunstenaar en mijn vader is muzikant en gitaardocent. Zelf speelde ik vroeger viool en cello. Nu speel ik contrabas. Ook heb ik gedanst. Ik groeide op in het centrum van Den Haag. Dat vond ik heel leuk. Ik ging vaak naar cafés, concerten, musea en elke zondag ging ik knutselen en schilderen in het kinderatelier van het Kunstmuseum. In de zomers reisden we elk jaar 6 weken naar Marokko. Mijn moeder vond daar haar inspiratie, terwijl ik met mijn vader en zusje veel leuke dingen deed daar.
Ik begon op de vrije school in Scheveningen, maar stapte later over naar het speciaal onderwijs. Die school lag bij de Scheveningse Bosjes en de kinderen daar leken meer op mij: zij hadden ook een lichte verstandelijke beperking of autisme. Op de nieuwe school vond ik aansluiting moeilijk. Klasgenoten woonden ver en daarom was het moeilijk om na school bij hen te spelen. De speciale bus waarmee ik naar school werd gebracht vond ik heel stom. Het leek op een bus voor gehandicapte of oude mensen die niks meer konden. Toen ik naar de speciale middelbare school ging, moest ik nog steeds met die stomme bus. Op een dag zei ik tegen mijn moeder dat ik met de gewone bus wilde. Twee keer oefenden we samen. Daarna mocht ik alleen.
Na de middelbare school ging ik een MBO opleiding doen. Dit was geen speciaal onderwijs en vond ik een stuk leuker. Ik mocht zelf met de trein en op het MBO kreeg ik meer eigen verantwoordelijkheid: ik kreeg opdrachten en ik moest er zelf voor zorgen dat ik het op tijd af kreeg. Hierdoor ben ik zelfstandiger geworden.
Ik voel me vaak anders. Ik vind het juist niet leuk om met mensen met een beperking om te gaan omdat ze vaak meer gesloten en ingetogen zijn. Soms voel ik me helemaal niet autistisch, en soms juist heel erg. In een volle trein bijvoorbeeld, als mensen tegen elkaar aanduwen, krijg ik het soms benauwd en kan ik ook een paniekaanval krijgen. Op een festival heb ik daar geen last van, want dan focus ik mij op de muziek.
Ik speel cello sinds ik negen ben, maar zag toen in het jeugdorkest dat er te weinig contrabassisten waren. Toen ben ik gewisseld naar contrabas. Nu speel ik in een Balkanensemble met mensen van in de zeventig. Dat vind ik heel leuk, want ik kan goed opschieten met de andere muzikanten. Ik koos er bewust voor om muziek te maken in een omgeving zonder mensen met een beperking, omdat ik me daar vrijer voel om mezelf te uiten.
Ik vertel niet meteen aan iedereen dat ik autisme of een lichte verstandelijke beperking heb, want dan krijg ik een label en gaan andere mensen grenzen voor me stellen. Vaak onderschatten mensen wat ik kan en hoeveel ik aankan. Dat gebeurt vaak op mijn werk. Ik werkte als vrijwilliger voor een evenement en toen dacht iemand dat ik moe was en zei dat ik moest stoppen. Maar ik was nog niet moe en kon best nog verder werken. Vaak denken mensen dat ze voor mij moeten beslissen omdat ik een beperking heb. Ik krijg het gevoel dat er strenge kaders voor mij zijn waar ik in moet passen. Dat vind ik vervelend. Grenzen aangeven vind ik nog weleens lastig, maar ik leer het. Ik verlang naar ruimte om zelf te kunnen struikelen, fouten te maken en daarvan te leren. Aan de andere kant wil ik mijn familie niet teleurstellen en ben ik dus bang om fouten te maken. Ik leer steeds meer dat het niet erg is om weleens te falen. Ik ben Núria en ik kan prima zelf bepalen wat ik wel en niet aankan en vallen en opstaan hoort daarbij.
Bekijk de uitvoering van Cat over het verhaal van Núria
Cat Smits
Cat sprak met Núria over haar ervaringen. Daarbij kwam naar voren hoe het voelt als anderen je in een frame plaatsen en daarbij aannames over je hebben. Hieruit ontstond de performance waarin de pop Núria in een frame zit, maar er ook uit ontsnapt.
Zie ook: Allemaal anders, iedereen Haags