Ik ben Lidi en dit is mijn verhaal
Iedereen in Den Haag is anders, maar moet zichzelf kunnen zijn en mee kunnen doen. Zonder vooroordelen en uitsluiting.
Door verhalen van inwoners te delen, kan iedereen zien hoe verschillend zij van elkaar zijn. Hun verhalen laten ook zien wat hen met elkaar verbindt. Dat is de kracht van een inclusieve stad. Een inclusieve stad is een stad waarin iedereen erbij hoort en mee kan doen.
Ik ben Lidi en leef nu vrij, blij en gelukkig. Alweer 8 jaar leef ik als vrouw: wat een voorrecht!
Ik ben eind jaren ‘50 geboren, als jongetje, in een badplaats in Zuid-Holland. We waren een rustig katholiek gezin: vader, moeder, mijn zusje en ik. Aan de buitenkant leek alles rustig, maar binnen het gezin was het vaak ongemakkelijk stil. Ruzies werden nooit uitgepraat, maar weggestopt. Je sprak niet over wat schuurde, want stel je voor.
Na de kleuterschool en de lagere school ging ik naar een ouderwetse katholieke jongensschool, daarna naar de LTS en de MTS. Ik had veel plezier in het leren en de praktijklessen.
Al snel had ik mijn eerste baan als servicemonteur in Den Haag ‑en ontmoette ik een meisje. Omdat de situatie thuis niet veranderde besloot ik binnen een jaar te trouwen met haar. 6 jaar later kregen we een zoon, en 19 maanden daarna nog een zoon. Een paar jaar later kreeg ik een vaste kantoorbaan bij een internationale organisatie. Dit was fijn want daardoor had ik vaste werktijden en had ik naast werk genoeg tijd om naar de zwemlessen en sportwedstrijden van mijn zoons te gaan. Alles leek te kloppen in het plaatje. Op de achtergrond speelde er iets… maar wat? Er waren vaker ruzies over geld of ongemakkelijke gevoelens.
De spanning thuis nam toe en steeds meer voelde ik mij gevangen in een kooi. Als ik later thuiskwam van een muziekrepetitie, werd mijn vrouw boos en dacht ze dat ik vreemdging. Ik zocht hulp bij verschillende psychologen. Daar kwam weinig uit. Ik begon te begrijpen dat niemand mij kon beter maken behalve ikzelf. Achteraf gezien liet ik het leven dat ik had te lang door sudderen. Meegaan naar sportwedstrijden van mijn zoons en uitjes met hen maakten het huwelijk houdbaar.
In 2009 was de maat vol. Na een knallende ruzie vertrok ik. Mijn zoons waren inmiddels volwassen. 3 weken ging ik kamperen, even weg van alles. Daarna vond ik een klein flatje in Voorburg. Dolgelukkig was ik om geen controle meer te voelen en eindelijk vrij te zijn.
Tijdens een weekje logeren bij een vriendin gebeurde iets wat ik nooit zal vergeten. Ze zei op een dag bij het ontbijt: ‘Ik doe je een jurk van me aan.’ Eerst wilde ik niet maar ze hield vol. Daar stond ik dan: dolgelukkig in haar jurk. Ik dacht: ‘Dit is het. Dit wil ik zijn.’ Vanaf dat moment werd elke mogelijkheid aangegrepen om vrouw te zijn. Ik voelde me fijn en gelukkig in vrouwenkleding. Ik had het gevoel eindelijk thuis te zijn.
Op werk hield ik het nog maanden verborgen. Ik moest daar elke dag een driedelig pak aan. Dat voelde steeds slechter. Ik werd een chagrijnige man. Ik besloot het te vertellen aan mijn leidinggevende. Hij leek positief te reageren, maar zei dat ik op werk niet als vrouw mocht verschijnen. Dat deed ik maar in het weekend. Het werd onmogelijk gemaakt om mezelf te kunnen zijn. De samenwerking met mijn leidinggevende werd steeds slechter en ondragelijker. Ik had nu meer zelfvertrouwen en besloot om voor mezelf te kiezen. Bij personeelszaken drong ik aan om in te grijpen, maar die deden niks. Ik kon niet meer verder en meldde mij ziek. Na 22 maanden ziek thuis te blijven werd ik afgekeurd als invalide.
Ondertussen was ik verhuisd naar Zeeland. Ik begon daar een nieuw leven én begon aan mijn lichamelijke transitie. 8 operaties later ben ik wie ik ben: dolgelukkig. Ik heb fijne mensen om me heen, leuke hobby’s en werkzaamheden en veel sociale contacten.
Het leven als transgender kan zwaar zijn. Ik heb familie, vrienden en werk verloren. Ik voel mij ook bedreigd door haat naar transvrouwen die gezaaid wordt via social media. Aan de andere kant is er liefde van mensen om mij heen die wél begrip tonen en soms verloren gewaande vriendschappen zijn hersteld. Ik ben dankbaar dat mijn transitie relatief vlot verliep. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben ondanks de donkere periode.
Ik ben Lidi en leef nu vrij, blij en gelukkig. Alweer 8 jaar leef ik als vrouw: wat een voorrecht!
Bekijk de uitvoering ‘Enough’ van Marilva over het verhaal van Lidi
Marilva Vismale
De uitvoering ‘Enough’ is gemaakt na gesprekken tussen Lidi en Marilva. Het viel Marilva op dat Lidi goed weet wie ze is, wat ze wil en waar ze voor staat. In het dansstuk maakt Marilva de ervaringen en emoties van Lidi zichtbaar.
Zie ook: Allemaal anders, iedereen Haags